لعنت به عشق و عاشقی

چه کنم که دیگر عاشقت نیستم تا عاشق وار،واژه های پر احساسم را به سپیدی کاغذ بسپارم.زیرا احساس میکنم که زیباترین باغها هم ترکیبی از سبزها و قرمزها هستند.افسوس که دیگر ستاره ها غزل نمی گویند و نقاطی بیش نیستند.افسوس که سیاهی شب هم،دیگر چشمانت را به یادم نمی آورد و مهتاب خانه ی من به چهره ات حسودی نمیکند،پروانه ها بدون صدای تو نیز می رقصند و یاسها هم بدون حضور تو معطرند.دیگر شعری برای قاصدکها ندارم و رسم پیام آوریشان در ذهن من،افسانه ای بیش نیست.ای کاش می توانستم راحت بگویم که دوستت ندارم.کوله باراحساست را از قلبم بردار و برای همیشه برو

یه جایی یه جمله ای خوندم از کسی که اسمو گفته اش دقیقا خاطرم نیست،ولی این یادمه که گفته بود...وقتی عاشق شدی بدون که این عشق از کجا اومده؛

از قلبت یا مغزت.اگه از قلبت سرچشمه گرفته باشه احساس درستی نیست چون عشق باید از مغز آدم سرچشمه بگیره تا حسی عاقلانه و مثبت باشه.

حالا که فکر میکنم میبینم احساس من از قلبم سرچشمه گرفته اما من نمیدونم چه طوری باید عاقلانه عشق بورزم....

من خراب شدم تو این عشق...من شکست خوردم تو این عشق...فریب ظاهر آدمارو خوردم،این عشق نبود؛یه خیال خام بود،خیالات یک ذهن خسته.

لیلی به مجنون

ستاره ها وقتی میشکنن میشن شهاب ،اما دلی که میشکنه میشه سوال بی جواب.....